پروبیوتیک ها سویه هایی از میکروارگانیسم های زنده هستند که با دقت انتخاب شده اند که در صورت مصرف مناسب می توانند اثرات مفیدی بر سلامت بدن داشته باشند. پریبیوتیکها به موادی اطلاق میشوند که میتوانند بهطور انتخابی مورد استفاده قرار گیرند و توسط فلور روده میزبان با فرض مفید بودن برای سلامت میزبان مورد استفاده قرار گیرند. پریبیوتیکها نه تنها شامل کربوهیدراتها، بلکه سایر غیر کربوهیدراتهایی هستند که استانداردهای پریبیوتیکی را برآورده میکنند، مانند پلی فنلها و پلیپپتیدیها و غیره.
پری بیوتیک ها می توانند رشد و متابولیسم پروبیوتیک ها را تقویت کنند. مطالعات زیادی در مورد پری بیوتیک ها وجود دارد که باعث رشد و تولید مثل پروبیوتیک ها می شوند، اما بیشتر آنها بر روی پری بیوتیک های مبتنی بر پلی ساکارید تمرکز دارند. به عنوان مثال، برخی از محققان خارجی تحقیقاتی در مورد انتروپلی ساکارید انجام دادند و دریافتند که انتروپلی ساکارید می تواند به طور قابل توجهی ساختار فلور روده موش های C57BL/6J را تغییر دهد و باعث رشد پروبیوتیک ها شود. علاوه بر پری بیوتیک های پلی ساکارید، پلی فنل ها می توانند به طور انتخابی باعث رشد باکتری های پروبیوتیک شوند. به عنوان مثال، ترکیبات فنلی (مانند کاتچین، اسید گالیک، اسید وانیلیک و اسید پروتوکاتچوئیک) موجود در انبه میتوانند از رشد باکتریهای بیماریزا جلوگیری کرده و تأثیر خوبی بر رشد و تولید مثل پروبیوتیکها داشته باشند.
پری بیوتیک ها همچنین می توانند مقاومت باکتری های پروبیوتیک را به گونه های فعال اکسیژن و نمک ها/اسیدهای صفراوی افزایش دهند. مطالعات نشان داده اند که مقدار مناسبی از گونه های فعال اکسیژن برای سلامت انسان مفید است. با این حال، گونههای اکسیژن فعال بیش از حد در رودهها میتوانند با DNA، پروتئینها و لیپیدهای موجود در غشای سلولی پروبیوتیکهای روده واکنش دهند که برای تنوع و بقای پروبیوتیکهای روده مضر است. نفوذ. گزارش شده است که پری بیوتیک ها مانند فروکتان ها، پلی فنول های گیاهی، اینولین و پلی ساکاریدهای زرد می توانند گونه های اکسیژن فعال آزاد در دستگاه گوارش را از بین ببرند و اثرات محافظتی بر پروبیوتیک ها نشان دهند. علاوه بر این، بیشتر پروبیوتیکهای موجود در روده به نمکها/اسیدهای صفراوی بسیار حساس هستند که میتوانند از طریق استرس اکسیداتیو، انحلال غشاهای باکتریایی و آسیب رساندن به DNA، رشد و عملکرد پروبیوتیکها را مهار کنند. مطالعات نشان داده اند که نمک های صفراوی را می توان توسط پری بیوتیک ها تجزیه کرد و در نتیجه اثرات سمی نمک های صفراوی بر پروبیوتیک ها را کاهش داد.
علاوه بر این، پری بیوتیک ها همچنین می توانند به عنوان عوامل محافظتی در آماده سازی باکتری های زنده پروبیوتیک استفاده شوند. فرآیند خشک کردن انجمادی پروبیوتیک ها باعث کاهش زنده ماندن سلولی آنها می شود، بنابراین عوامل محافظ برای تغییر محیط زندگی پروبیوتیک ها، کاهش آسیب به سلول ها و حفظ ویژگی های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی اولیه و فعالیت بیولوژیکی میکروارگانیسم ها مورد نیاز است. ممکن است. پری بیوتیک ها یک عامل محافظ رایج هستند. برخی از محققان دریافته اند که پروتئین ترهالوز می تواند میزان بقای لاکتوباسیلوس پلانتاروم TISTR 2075 را پس از خشک کردن انجمادی بهبود بخشد. در مقایسه با سایر عوامل محافظتی، حتی در انبارداری طولانی مدت، عامل محافظ پروتئین ترهالوز همچنین می تواند تعداد زیادی باکتری زنده و کمترین میزان مرگ و میر باکتری های پروبیوتیک را حفظ کند.
منابع:
YOU S، MA Y، YAN B، PEI W، WU Q، DING C، HUANG C، 2022. مکانیسم ترویج پری بیوتیک ها برای پروبیوتیک ها: یک بررسی. علوم تغذیه و صنایع غذایی، جلد 9.
https://doi.org /10.3389/fnut.2022.1000517.