یک رژیم غذایی طبیعی می تواند ۵ تا ۱۰ گرم الیگوساخاریدهای غیر قابل هضم در روز را فراهم کند که از سبزیجات (عمدتاً فروکتولیگوساخاریدها) مشتق شده اند. برای بزرگسالان سالم، دوز موثر الیگوساخارید ۵ تا ۱۰ گرم در روز است، و کمتر از ۵گرم به طور کلی ناکافی در نظر گرفته می شود.
اصل انتخاب
Isomaltose, fructooligosaccharide, galactooligosaccharide, و غیره را می توان به طور انتخابی توسط فلور روده پس از ورود به روده بزرگ تخمیر (عمدتا توسط بیفیدوباکتری ها و باکتری های اسید لاکتیک استفاده می شود, نه توسط باکتری های مضر), بنابراین همه پربیوتیک عالی هستند.
تفاوت اصلی بین آن ها در درجات مختلف بهره برداری توسط فلور روده نهفته است که در تفاوت های درجه تکثیر باکتری های مفید مختلف، درجه مهار باکتری های مضر، تولید اسید و تولید گاز آشکار می شود. در کاربردهای عملی، مناسب ترین انواع پربیوتیک را می توان برای گروه های مصرف کننده مختلف و انواع مواد غذایی با توجه به ویژگی های مختلف این الیگو ساکریدها انتخاب کرد