تفاوت بین پروبیوتیک های حیوانی و انسانی در انتخاب سویه، استانداردهای نظارتی، فرمولاسیون، مزایای مورد نظر و الزامات ذخیره سازی است. در اینجا مقایسه دقیق این دو وجود دارد:
1. انتخاب کرنش
پروبیوتیک های انسانی:
انتخاب سویه برای پروبیوتیک های انسانی بر اساس سازگاری با دستگاه گوارش (GI) انسان است. سویه های رایج عبارتند از لاکتوباسیلوس، بیفیدوباکتریوم و ساکارومایسس بولاردی و سایرین. انتخاب سویه پروبیوتیک بر اساس توانایی آنها برای زنده ماندن در محیط اسیدی معده انسان و استعمار روده است.
پروبیوتیک های حیوانی:
انتخاب سویه برای پروبیوتیک های حیوانی بر اساس مناسب بودن آنها برای محیط GI یک حیوان خاص (سگ، گربه، دام و غیره) است. بسته به نوع حیوان، سویه های رایج عبارتند از Enterococcus faecalis، Bacillus و غیره. روی سویه هایی تمرکز کنید که می توانند به نیازهای گوارشی و سلامتی یک گونه خاص کمک کنند.
2. مقررات و آزمایش
پروبیوتیک های انسانی:
پروبیوتیکها برای انسان تحت مقررات و آزمایشهای سختگیرانه قرار دارند تا ایمنی و کارایی آن برای انسان تضمین شود. این معمولاً از طریق آزمایشات بالینی انجام می شود و باید استانداردهای تعیین شده توسط مقامات بهداشتی (مانند FDA در ایالات متحده یا EFSA در اروپا) را رعایت کند.
پروبیوتیک های حیوانی:
پروبیوتیک ها برای حیوانات نیز تنظیم شده است، اما استانداردها ممکن است بسته به کشور و نوع حیوان متفاوت باشد. برای دام، پروبیوتیک ها نیز ممکن است از نظر توانایی آنها در ارتقاء رشد و کارایی تغذیه ارزیابی شوند. مقررات ممکن است به اندازه پروبیوتیک ها برای انسان سختگیرانه نباشد، به ویژه برای حیوانات غیر همدم.
3. فرمولاسیون
پروبیوتیک های انسانی:
پروبیوتیک ها برای انسان به اشکال مختلف مانند کپسول، قرص، پودر و غذاهای تخمیر شده در دسترس هستند. این فرمول تضمین می کند که باکتری ها در فرآیند گوارش انسان زنده می مانند و می توانند زنده به روده برسند.
پروبیوتیک های حیوانی:
پروبیوتیک ها برای حیوانات معمولاً به خوراک دام، مکمل ها یا افزودنی های آب اضافه می شوند. فرمولاسیون عادات غذایی و سیستم گوارشی حیوان را در نظر می گیرد تا ثبات را در محیط های مختلف (مانند محیط های مزرعه) تضمین کند.
4. هدف و منافع
پروبیوتیکهای انسانی برای بهبود سلامت روده، تقویت عملکرد سیستم ایمنی و رفع مشکلات سلامتی خاص مانند سندرم روده تحریکپذیر، آلرژیها و عفونتها طراحی شدهاند. مطالعات بالینی انسانی به طور گسترده از این مزایا حمایت می کند.
پروبیوتیک های حیوانی برای بهبود سلامت روده حیوانات، تقویت عملکرد سیستم ایمنی و گاهی اوقات بهبود سرعت رشد و تبدیل غذا در دام طراحی شده اند. برای حیوانات خانگی، پروبیوتیک ها می توانند به مشکلات گوارشی، پاسخ های استرس و مشکلات کلی سلامت کمک کنند. مزایای دیگر نیز ممکن است شامل پیشگیری از بیماری ها در گونه های حیوانی خاص باشد.
5. عمر مفید و ذخیره سازی
پروبیوتیک های انسانی:
طراحی شده برای پایداری در دمای اتاق یا شرایط یخچال با دستورالعمل های نگهداری خاص برای حفظ اثربخشی. اغلب به دلیل فناوری فرمولاسیون پیشرفته، ماندگاری طولانی تری دارند.
پروبیوتیک های حیوانی:
فرموله شده برای پایداری در شرایط نگهداری مختلف که معمولاً در محیط های کشاورزی یا مراقبت از حیوانات خانگی یافت می شود.
ملاحظات عمر مفید شامل عواملی مانند نوسانات دما و قرار گرفتن در معرض شرایط مختلف محیطی است.
