پری بیوتیک های رایج کدامند؟ فایده چیست

مرکز نوآوری علم و فناوری Han Qiaoyu 22 دسامبر 2023

مطالعات نشان داده اند که پری بیوتیک ها می توانند رشد پروبیوتیک ها را تقویت کنند، بنابراین پری بیوتیک ها چیست؟ مفهوم پری بیوتیک برای اولین بار در سال 1995 مطرح شد. این ماده ای است که توسط بدن انسان قابل هضم نیست، می تواند در برابر اسید معده مقاومت کند و توسط آنزیم ها و دستگاه گوارش جذب نمی شود. در سال 2016، انجمن بین المللی علوم پروبیوتیک ها و پری بیوتیک ها، پری بیوتیک ها را به عنوان موادی که می توانند به طور انتخابی مورد استفاده قرار گیرند و توسط فلور روده میزبان با فرض مفید بودن برای سلامت میزبان، مورد استفاده قرار گیرند و تبدیل شوند، دوباره تعریف کرد. مطالعات قبلی پری بیوتیک ها را به عنوان کربوهیدرات های اولیگوساکارید در نظر می گرفتند. با این حال، مطالعات اخیر نشان داده است که پری بیوتیک ها نه تنها شامل کربوهیدرات ها، بلکه سایر غیر کربوهیدرات ها نیز هستند که استانداردهای پری بیوتیک را برآورده می کنند، مانند پلی فنول ها و پلیمرهای پپتیدی.
پری بیوتیک های رایج شامل اولیگوساکاریدها، از جمله فروکتولیگوساکاریدها، گالاکتولیگوساکاریدها، زایلولیگوساکاریدها، ایزومالتوالیگوساکاریدها، الیگوساکاریدهای سویا، اینولین و غیره هستند. برخی از ریزجلبک ها نیز می توانند به عنوان پری بیوتیک ها استفاده شوند. پلی ساکارید ، پلی ساکارید حاوی نیتروژن هویج)، هیدرولیزهای پروتئینی (مانند هیدرولیزات کازئین، -لاکتالبومین، لاکتوفرین و غیره) و سبزیجات از گیاهان طبیعی، داروهای گیاهی چینی، گیاهان وحشی و غیره نیز می توانند به عنوان پری بیوتیک استفاده شوند.
پری بیوتیک ها می توانند رشد و متابولیسم پروبیوتیک ها را تقویت کنند. مطالعات زیادی در مورد پری بیوتیک ها وجود دارد که باعث رشد و تولید مثل پروبیوتیک ها می شوند، اما بیشتر آنها بر روی پری بیوتیک های مبتنی بر پلی ساکارید تمرکز دارند. به عنوان مثال، برخی از محققان خارجی تحقیقاتی بر روی انتروپلی ساکاریدها انجام دادند و دریافتند که انتروپلی ساکاریدها می توانند به طور قابل توجهی ساختار فلور روده موش های C57BL/6J را تغییر دهند و باعث رشد پروبیوتیک ها شوند. علاوه بر پری بیوتیک های پلی ساکارید، پلی فنل ها می توانند به طور انتخابی باعث رشد باکتری های پروبیوتیک شوند. به عنوان مثال، ترکیبات فنلی (مانند کاتچین، اسید گالیک، اسید وانیلیک و اسید پروتوکاتچوئیک) موجود در انبه می‌توانند از رشد باکتری‌های بیماری‌زا جلوگیری کرده و تأثیر خوبی بر رشد و تولید مثل پروبیوتیک‌ها داشته باشند.

پری بیوتیک ها همچنین می توانند مقاومت باکتری های پروبیوتیک را به گونه های فعال اکسیژن و نمک ها/اسیدهای صفراوی افزایش دهند. مطالعات نشان داده اند که مقدار مناسبی از گونه های فعال اکسیژن برای سلامت انسان مفید است. با این حال، گونه‌های اکسیژن فعال بیش از حد در روده‌ها می‌توانند با DNA، پروتئین‌ها و لیپیدهای موجود در غشای سلولی پروبیوتیک‌های روده واکنش دهند که برای تنوع و بقای پروبیوتیک‌های روده مضر است. نفوذ. گزارش شده است که پری بیوتیک ها مانند فروکتان ها، پلی فنول های گیاهی، اینولین و پلی ساکاریدهای زرد می توانند گونه های اکسیژن فعال آزاد در دستگاه گوارش را از بین ببرند و اثرات محافظتی بر پروبیوتیک ها نشان دهند. علاوه بر این، بیشتر پروبیوتیک‌های موجود در روده به نمک‌ها/اسیدهای صفراوی بسیار حساس هستند که می‌توانند از طریق استرس اکسیداتیو، انحلال غشاهای باکتریایی و آسیب رساندن به DNA، رشد و عملکرد پروبیوتیک‌ها را مهار کنند. مطالعات نشان داده اند که نمک های صفراوی را می توان توسط پری بیوتیک ها تجزیه کرد و در نتیجه اثرات سمی نمک های صفراوی بر پروبیوتیک ها را کاهش داد.
پری بیوتیک ها همچنین می توانند به عنوان عوامل محافظتی در آماده سازی های پروبیوتیک زنده عمل کنند. فرآیند خشک کردن انجمادی پروبیوتیک ها باعث کاهش زنده ماندن سلولی آنها می شود، بنابراین عوامل محافظ برای تغییر محیط زندگی پروبیوتیک ها، کاهش آسیب به سلول ها و حفظ ویژگی های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی اولیه و فعالیت بیولوژیکی میکروارگانیسم ها مورد نیاز است. ممکن است. پری بیوتیک ها یک عامل محافظ رایج هستند. برخی از محققان دریافته اند که پروتئین ترهالوز می تواند میزان بقای لاکتوباسیلوس پلانتاروم TISTR 2075 را پس از خشک کردن انجمادی بهبود بخشد. در مقایسه با سایر عوامل محافظتی، حتی در صورت نگهداری طولانی مدت، عامل محافظ پروتئین ترهالوز همچنین می تواند تعداد زیادی باکتری زنده و کمترین میزان مرگ و میر باکتری های پروبیوتیک را حفظ کند.
به طور خلاصه، پری‌بیوتیک‌ها می‌توانند رشد و متابولیسم پروبیوتیک‌ها را تقویت کنند، مقاومت پروبیوتیک‌ها را به گونه‌های فعال اکسیژن و نمک‌ها/اسیدهای صفراوی افزایش دهند، و همچنین می‌توانند به عنوان عوامل محافظتی در آماده‌سازی‌های پروبیوتیک زنده استفاده شوند، و می‌توانند در غذای سالم، بالینی استفاده شوند. و غیره، برای دستیابی به هدف پیشگیری از بیماری های خاص، تنظیم سلامت انسان و افزایش تعداد پروبیوتیک ها.

منابع:

YOU S، MA Y، YAN B، PEI W، WU Q، DING C، HUANG C، 2022. مکانیسم ترویج پروبیوتیک ها برای پروبیوتیک ها: یک بررسی. علوم تغذیه و صنایع غذایی، جلد 9. https://doi.org /10.3389/fnut.2022.1000517.