لاکتوباسیلوس جانسونی یک باکتری گرم مثبت اسید لاکتیک متعلق به خانواده لاکتوباسیلوس است و در دسته میکروارگانیسم های بی هوازی طبقه بندی می شود. این بدان معناست که لاکتوباسیلوس جانسونی برای رشد و تولید مثل نیازی به اکسیژن ندارد. در زیر به بررسی ویژگی های اکولوژیکی لاکتوباسیلوس جانسونی و ارتباط آن با اکسیژن می پردازیم.
باکتریهای اسید لاکتیک جانسون معمولاً به عنوان سویههای بیهوازی دستهبندی میشوند که ترجیح میدهند برای محیطهایی با اکسیژن کم یا بدون اکسیژن. این ویژگی آنها را قادر می سازد تا در محیط هایی مانند دستگاه روده، جایی که سطح اکسیژن نسبتاً پایین است، رشد کنند. در مقابل، باکتریهای هوازی برای زنده ماندن به سطوح اکسیژن بالاتری نیاز دارند، در حالی که باکتریهای بیهوازی در محیطهایی با کاهش اکسیژن یا فقدان آن آرامش پیدا میکنند.
در داخل بدن انسان، لاکتوباسیلوس جانسونی عمدتاً در دستگاه گوارش، از جمله حفره دهان، معده، روده کوچک و روده بزرگ قرار دارد. این نواحی عموماً سطح اکسیژن پایینتری دارند، و باعث میشود که برای تکثیر باکتریهای اسید لاکتیک جانسون مساعدت کنند. در این مناطق، لاکتوباسیلوس جانسونی درگیر تخمیر می شود و محصولات جانبی متابولیکی مفیدی مانند اسید لاکتیک تولید می کند. این فعالیت به حفظ تعادل میکرو فلور روده کمک می کند، هضم و جذب غذا را بهبود می بخشد و اثرات مهاری بر رشد باکتری های مضر دارد.
قابل ذکر است که ماهیت بی هوازی باکتری های اسید لاکتیک جانسون بر فرآیندهای تولید صنعتی آنها نیز تأثیر می گذارد. برای اطمینان از بقا و فعالیت این سویه باکتریایی در طول تولید پروبیوتیک ها، معمولاً لازم است یک محیط بی هوازی مناسب فراهم شود. این امر کیفیت و کارایی محصولات پروبیوتیک را تضمین می کند.
در نتیجه، لاکتوباسیلوس جانسونی یک باکتری اسید لاکتیک بی هوازی است که با محیطهای کم یا بدون اکسیژن سازگار شده است، که عمدتاً در سیستم گوارشی انسان یافت میشود و مزایای سلامتی متعددی را ارائه میکند. درک ویژگی های بی هوازی سویه های پروبیوتیک به بهینه سازی کاربرد آنها در مراقبت های بهداشتی و پزشکی کمک می کند.